Við Árni Gunnar, sonur minn, höfum verið að lesa saman nokkrar síður á dag í Bangsímonbókinni Húsinu á Bangsahorni eftir A.A. Milne í góðri þýðingu Guðmundar Andra Thorssonar frá árinu 2009 en ÁG fékk bókina í jólagjöf. Í gær lásum við um lítið orðasafn, eða e.t.v. öllu heldur lítið minni, Bangsímons (bls. 43-44):
„„Hann segir þetta aftur,“ sagði Bangsímon, „og ég held áfram að raula. Og það kemur honum í uppnám. Því að þegar maður segir „Ho-hó!“ tvisvar í röð og hlakkandi og hinn bara raular þá finnur maður allt í einu, þegar maður ætlar að fara að segja það í þriðja sinn að — að — sko maður finnur –“
„Hvað?“
„Það það er það ekki,“ sagði Bangsímon.
„Ekki hvað?“
Bangsímon vissi hvað hann meinti en af því að hann hafði svo ósköp lítinn heila mundi hann ekki eftir neinum orðum.“
Mér er ekki alveg ljóst af hverju Bangsímon á erfitt með að koma hugsunum sínum í orð, þ.e. ég veit ekki hvort hann býr yfir þeim orðaforða sem hann þarf til að tjá hugsanir sínar eða hvort hann einfaldlega man þau ekki í svipinn (hann man þau þá kannski síðar). Þetta er að minnsta kosti mjög áhugavert; þrátt fyriri lítinn heila er ekkert að setningafræðinni (syntaxinum), beygingum og orðmyndunum (morfólógíu) eða hljóð(kerfis)fræðinni heldur þarf hann eingöngu stærri heila fyrir sjálf orðin.
(Hér má svo benda á annað athyglisvert í textanum að ofan en það er notkun Bangsímons á óákveðna fornafninu maður. Bangsímon myndi ekki tala um sjálfan sig sem mann (sem sagt manneskju) en getur engu að síður notað fornafnið maður til að vísa til sjálfs sín. Ef hann vill svo gera uppreisn getur hann búið til ópersónulega fornafnið bangsi, rétt eins og ýmsar konur nota ópersónulega fornafnið kona.)
